Ogłoszenia duszpasterskie – parafia św. Anny w Zaklikowie XXII Niedziela zwykła, Rok C – 30.08.2026 r.

Ogłoszenia duszpasterskie – parafia św. Anny w Zaklikowie
XXII Niedziela zwykła, Rok C – 30.08.2026 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy XXII Niedzielę Zwykłą w ciągu roku liturgicznego. Pielgrzymi z naszej parafii pielgrzymują do Matki Bożej Bolesnej w Radomyślu. O godz. 12.00 w parafii Potok Wielki Msza Święta pod przewodnictwem Biskupa Ordynariusza rozpocznie Dożynki Diecezjalne Zapraszamy do udziału w dziękczynieniu.
  2. „Żniwo wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana Żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Serdecznie zapraszamy wszystkich do wspólnej modlitwy o powołania kapłańskie, do naszego Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu.
  3. Dobiega czas letnich wakacji spowiedź święta przed każdą Mszą Święta w związku z rozpoczęciem nowego roku szkolnego i katechetycznego.
  4. 01 września przypada 87 rocznica zbrojnej napaści Niemiec na Polskę. Módlmy się w intencji wszystkich poległych w obronie naszej Ojczyzny. W tym dniu uroczyście rozpoczynamy Nowy Rok Szkolny i Katechetyczny 2026/2027. Zapraszamy dzieci, młodzież, ich Rodziców, Nauczycieli, Wychowawców oraz Dyrekcje Przedszkoli i Szkół z Zaklikowa i ze Zdziechowic na godz. 8.00 rano, na Mszę świętą. O godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
  5. W I czwartek miesiąca – Wspomnienie Św. Grzegorza, Wielkiego, papieża i doktora Kościoła. Spowiedź o godz. 17.30. Modlimy się o nowe powołania do służby Bożej.
  6. I Piątek Miesiąca. O godz. 17.00 Adoracja Najświętszego Sakramentu, spowiedź oraz nabożeństwo do Serca Jezusowego. O godz. 18.00 Msza Święta. Posługa u chorych w godzinach porannych.
  7. I Sobota Miesiąca: o godz. 17.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu, spowiedź oraz nabożeństwo Maryjne. Po Mszy Świętej nabożeństwo I Sobotnie z rozważaniem oraz Apel Jasnogórski. Zapraszamy wszystkich czcicieli Matki Bożej.
  8. Zbliża się czas nawiedzenia obrazu Jezusa Miłosiernego. Duchowo przygotowujemy się do tego wyjątkowego spotkania z Jezusem Miłosiernym.
  9. Za tydzień pierwsza niedziela miesiąca, adoracyjna, zmiana tajemnic różańcowych. O godz. 10.30 Msza Święta i spotkanie dla rodziców i dzieci I Komunijnych.
  10. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
  11. Dziękujemy za ofiary składane na tacę oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby naszej parafii. Bóg zapłać!
  12. Dziękujemy za prace przy stawach p. Krzysztofowi z małżonką, p. Rafałowi oraz za pracę renowacyjną przy schodach plebanii.
  13. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Sobala Bożena, Sołtys Danuta, Sołtys Katarzyna, Wójcik Wanda, Poręba Edyta, Wojcieszyn Wiesława. Dziękujemy za ofiarę w kwocie 230 zł. Do ofiary dołożyły się: Stefaniak Teresa i Polnicka Elżbieta.
  14. Do sprzątania kościoła Świętej Trójcy zapraszamy przedstawicieli Rodzin mieszkających przy ul. Słoneczna /całość/.
  15. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.

Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom oraz Dobrodziejom Parafii życzymy Bożego Błogosławieństwa.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  30 Sierpień  2026 r. Trzy sposoby realizacji miłosierdzia – czyn, słowo, modlitwa.

Katecheza Niedzielna –  30 Sierpień  2026 r.

Trzy sposoby realizacji miłosierdzia – czyn, słowo, modlitwa.

Święta Siostra Faustyna Kowalska zapisała w swoim „Dzienniczku” bardzo ważne słowa, które usłyszała od Pana Jezusa: „Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa”. Jezus dodał również: „W tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia” (Dz. 742). Miłosierdzie nie jest tylko uczuciem. Nie wystarczy wzruszyć się cierpieniem drugiego człowieka, powiedzieć, że jest nam go żal, a później przejść obok niego obojętnie. Prawdziwe miłosierdzie powinno prowadzić do konkretnej postawy wobec bliźniego. Jezus wskazuje nam trzy drogi: czyn, słowo i modlitwę.

Pierwszym sposobem realizacji miłosierdzia jest czyn. Pan Jezus bardzo wyraźnie pokazuje w Ewangelii, że nasza miłość do drugiego człowieka powinna wyrażać się w konkretnym działaniu. Powiedział przecież: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,35–36). Miłosierdzie zaczyna się więc wtedy, kiedy dostrzegamy człowieka, który czegoś potrzebuje, i próbujemy mu pomóc przez konkretny uczynek. Pan Jezus powiedział św. Faustynie: „Nawet wiara najsilniejsza nic nie pomoże bez uczynków” (Dz. 742). Wiara nie może więc ograniczać się jedynie do modlitwy czy pięknych słów. Powinna być widoczna w sposobie, w jaki traktujemy innych ludzi.

Nie zawsze jednak jesteśmy w stanie pomóc drugiemu człowiekowi poprzez konkretny czyn. Czasami nie mamy odpowiednich możliwości albo nie potrafimy rozwiązać czyjegoś problemu. Wtedy pozostaje drugi sposób czynienia miłosierdzia – słowo. Słowo posiada ogromną siłę. Może człowieka zranić, ale może również podnieść go na duchu. Jedno zdanie wypowiedziane w gniewie może pozostać w czyjejś pamięci przez wiele lat. Podobnie jedno dobre słowo może dać człowiekowi siłę w bardzo trudnej chwili. Pan Jezus uczył: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7). Warto więc zastanowić się, czy nasze słowa przynoszą innym pokój, czy raczej pozostawiają po sobie ból.

Trzecim sposobem czynienia miłosierdzia jest modlitwa. Może się wydawać, że jest ona czymś najmniej konkretnym. Tymczasem Jezus stawia ją obok czynu i słowa. Są przecież sytuacje, w których nie możemy niczego zrobić. Człowiek, któremu chcielibyśmy pomóc, może znajdować się bardzo daleko. Możemy wiedzieć o czyjejś chorobie, cierpieniu czy trudnej sytuacji, ale nie mamy możliwości, aby ją zmienić. Wtedy zawsze pozostaje modlitwa. Możemy modlić się za chorego, za człowieka samotnego, za rodzinę przeżywającą trudności, za osobę poszukującą pracy, za ludzi dotkniętych wojną czy klęską żywiołową. Możemy modlić się również za tych, których osobiście nie znamy. Modlitwa ma jeszcze jedną niezwykłą cechę. Dzięki niej możemy okazywać miłosierdzie również tym, których nigdy nie spotkamy. Możemy modlić się za ludzi żyjących na drugim końcu świata, za cierpiących, za prześladowanych, a także za zmarłych. Nasze ręce nie wszędzie mogą dotrzeć, nasze słowa nie do każdego mogą trafić, ale modlitwa nie zna takich granic.

Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie XXI Niedziela Zwykła Rok A – 23.08.2026 r.

 

Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XXI Niedziela Zwykła Rok A – 23.08.2026 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy XXI Niedzielę Zwykłą w ciągu roku liturgicznego.
  2. „Żniwo wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana Żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Serdecznie zapraszamy wszystkich do wspólnej modlitwy o powołania kapłańskie, do naszego Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu.
  3. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
  4. W poniedziałek przypada święto Św. Bartłomieja, Apostoła, a w środę 26.08 – Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Msze święte w tym dniu o godz. 7.00 i 18.00. W parafii Lipa Uroczystość odpustowa – suma godz. 11.00.
  5. W Czwartek 27.08.– wspomnienie św. Moniki, w piątek św. Augustyna, Biskupa i Doktora Kościoła, a w sobotę męczeństwo św. Jana Chrzciciela.
  6. Dobiega czas letnich wakacji spowiedź święta przed każdą Mszą Święta w związku z rozpoczęciem nowego roku szkolnego i katechetycznego.
  7. Za tydzień o godz. 5.00 wyruszy VII Piesza Pielgrzymka do Radomyśla nad Sanem. Zapisy w zakrystii i w kancelarii parafialnej. Powrót autokarem ok. godz. 14.00. Serdecznie zapraszamy.
  8. Dożynki Diecezjalne odbędą się 30 sierpnia w parafii Potok Wielki. Msza święta w podziękowaniu za zebrane plony będzie sprawowana pod przewodnictwem Biskupa Ordynariusza o godz. 12.00. Zapraszamy do udziału w dziękczynieniu. 
  9. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
  10. Dziękujemy za ofiary składane na tacę oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby naszej parafii. Bóg zapłać!
  11. Dziękujemy za prace przy stawach p. Krzysztofowi z małżonką, p. Rafałowi, rodzinie Kazimierza i Huberta za materiały drzewne, oraz za pracę przy schodach plebanii.
  12. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Kowal Genowefa, Wójcik Marta, Skiba Przemysław, Turek Marzena, Skiba Wacława, Mierzwa Mirosław /ofiara 120 zł/.
  13. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zaklikowa – ul. Lipowa /cała/ .
  14. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
  15. W minionym tygodniu do wieczności odszedł Śp. Mirosław Zieliński – Msza Święta od uczestników pogrzebu. Wieczne Odpoczywanie…
  16. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa.

Ks. Proboszcz Piotr

 

 

Katecheza Niedzielna –  23 Sierpień  2026 r. Uczynki miłosierne względem ciała – umarłych grzebać

Katecheza Niedzielna –  23 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – umarłych grzebać

Kolejnym uczynkiem miłosierdzia względem ciała jest „umarłych grzebać”. Pismo Święte wielokrotnie ukazuje troskę o godny pochówek jako wyraz miłości, szacunku i miłosierdzia. Szczególnie pięknym przykładem jest Tobiasz. Żyjąc na wygnaniu, z narażeniem własnego bezpieczeństwa grzebał ciała swoich rodaków, których pozostawiano bez pochówku. Mówi o sobie: „Jeżeli widziałem zwłoki któregoś z rodaków porzucone poza murami Niniwy, grzebałem je” (Tb 1,17). Nie był to dla niego jedynie obowiązek wynikający
z tradycji. Był to czyn miłości wobec człowieka, który sam nie mógł już w żaden sposób odwdzięczyć się za okazane mu dobro.

Właśnie tutaj odkrywamy istotę tego uczynku miłosierdzia. Człowiek zmarły nie może nam już niczego dać. Nie podziękuje, nie odwzajemni przysługi, nie pochwali naszego działania. Dlatego troska o zmarłych jest jednym z najbardziej bezinteresownych uczynków miłości. Szczególne znaczenie ma dla nas pogrzeb samego Jezusa. Po Jego śmierci na krzyżu pojawia się Józef z Arymatei. Ewangelista mówi: „Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie” (Mt 27,59–60). Był to gest wymagający odwagi. Jezus został przecież skazany i ukrzyżowany jak przestępca. Józef nie wstydził się jednak Jego ciała. Otoczył je szacunkiem i zapewnił Mu godny pochówek.

Kościół od początku otaczał ciała zmarłych wielkim szacunkiem. Ciało człowieka nie jest przecież tylko „rzeczą”, którą po śmierci można odrzucić. To ciało zostało stworzone przez Boga. To przez ciało człowiek kochał, pracował, modlił się, cierpiał i służył innym. Święty Paweł przypomina: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego?” (1 Kor 6,19). Szacunek dla ciała nie kończy się więc wraz ze śmiercią.

Uczynek „umarłych grzebać” nie ogranicza się jedynie do zorganizowania pogrzebu. Możemy rozumieć go szerzej. Jest nim uczestnictwo w pogrzebie człowieka, szczególnie wtedy, gdy chcemy wesprzeć jego rodzinę. Jest nim troska o groby naszych bliskich. Jest nim pamięć o grobach opuszczonych i zapomnianych. Jest nim szacunek wobec cmentarza, który dla chrześcijanina jest miejscem świętym–miejscem modlitwy i oczekiwania na zmartwychwstanie.

Jest nim również modlitwa za zmarłych. Tutaj uczynek miłosierdzia względem ciała spotyka się z uczynkiem miłosierdzia względem duszy – „modlić się za żywych i umarłych”. Pismo Święte mówi o Judzie Machabeuszu, który polecił złożyć ofiarę za poległych. Autor natchniony komentuje: „Świętą i zbawienną jest myśl modlić się za umarłych, aby od grzechów byli uwolnieni” (por. 2 Mch 12,45–46). Dlatego chrześcijanin nie mówi tylko: „Będę cię pamiętał”. Robi coś więcej – modli się. Zamawia Mszę Świętą, ofiaruje Komunię Świętą, różaniec, odpusty, cierpienie czy dobre uczynki w intencji zmarłego. Jest to szczególny rodzaj miłości, ponieważ człowiek zmarły nie może nam już powiedzieć, czy tej modlitwy potrzebuje. My jednak z nadzieją powierzamy go miłosierdziu Boga.

„Umarłych grzebać” oznacza więc ostatecznie nie pozwolić, aby śmierć odebrała człowiekowi jego godność, a nam – nadzieję. Kiedy stoimy nad grobem bliskiego człowieka, widzimy ziemię, krzyż i zapisane na nagrobku imię. Wiara każe nam jednak patrzeć dalej. Przypomina słowa Jezusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

 Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie XX Niedziela Zwykła Rok A – 16.08.2026 r.

 Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XX Niedziela Zwykła Rok A – 16.08.2026 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy XX Niedzielę Zwykłą w ciągu roku liturgicznego.
  2. „Żniwo wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana Żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Serdecznie zapraszamy wszystkich do wspólnej modlitwy o powołania kapłańskie, do naszego Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu.
  3. W poniedziałek wspomnienie św. Jacka, prezbitera, czwartek św. Bernarda, opata i doktora Kościoła, w piątek Św. Piusa X, a w sobotę Najświętszej Maryi Panny Królowej.
  4. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
  5. Tegoroczne Dożynki Diecezjalne odbędą się 30 sierpnia w parafii Potok Wielki. Msza święta w podziękowaniu za zebrane plony będzie sprawowana pod przewodnictwem Biskupa Ordynariusza o godz. 12.00. Zapraszamy do udziału w dziękczynieniu. 
  6. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
  7. Dziękujemy za ofiary z minionej niedzieli – Taca Gospodarcza na potrzeby naszej parafii. Dziękujemy ofiarodawcom indywidualnym i anonimowym za wsparcie oraz za wpłaty na konto parafialne. Bóg zapłać!
  8. Dziękujemy osobie sprzątającej kościół: Chmielnicka Marta /ofiara 50 zł/.
  9. Dziękujemy za prace porządkowe przy obejściu kościoła i plebanii.
  10. Dobiegają końca prace przy wyregulowaniu obrzeży stawów , zabezpieczeniu skarpy. Dziękujemy panu Marcinowi za pomoc.
  11. Dziękujemy rodzinie Dariusza i Patryka za ofiarowane elementy drzewne.
  12. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zaklikowa – ul. Pułankowa od nr 32 do 39.
  13. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
  14. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  16 Sierpień  2026 r. Uczynki miłosierne względem ciała – więźniów pocieszać

Katecheza Niedzielna –  16 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – więźniów pocieszać

Kolejnym uczynkiem miłosierdzia względem ciała jest „więźniów pocieszać”. Pan Jezus powiedział: „Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,36). Są to słowa niezwykle wymagające. Łatwiej bowiem dostrzec Chrystusa w człowieku chorym, głodnym czy bezdomnym. Znacznie trudniej zobaczyć Go w kimś, kto dopuścił się zła i z tego powodu znalazł się w więzieniu. Jezus jednak nie mówi, że mamy pochwalać jego czyny. Przypomina natomiast, że nawet człowiek, który popełnił poważne zło, nie przestaje być człowiekiem i nie traci swojej godności. Więzienie jest miejscem odbywania kary. Człowiek, który popełnił przestępstwo, powinien ponieść konsekwencje swojego czynu. Miłosierdzie nie oznacza przecież rezygnacji ze sprawiedliwości ani udawania, że nic złego się nie wydarzyło. Chrześcijaństwo uczy jednak, że czym innym jest potępienie złego czynu, a czym innym całkowite przekreślenie człowieka. Można powiedzieć: „To, co zrobiłeś, było złe”, a jednocześnie wierzyć, że człowiek może uznać swoją winę, żałować, naprawić wyrządzone zło – na ile jest to możliwe – i rozpocząć nowe życie. Pobyt w więzieniu wiąże się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Jest to przede wszystkim utrata wolności, ale także rozłąka z rodziną, samotność, wstyd, poczucie odrzucenia i niepewność dotycząca przyszłości. Niejeden człowiek zaczyna wtedy zadawać sobie pytania: Czy ktoś jeszcze na mnie czeka? Czy rodzina mi wybaczy? Czy po wyjściu z więzienia znajdę pracę? Czy będę potrafił rozpocząć życie od nowa? Czy Bóg może mi przebaczyć to, co zrobiłem? Właśnie w takich chwilach szczególnego znaczenia nabiera obecność drugiego człowieka. Czasami rozmowa, list, dobre słowo czy zapewnienie o modlitwie mogą obudzić nadzieję, która zaczęła już gasnąć. Człowiek pozbawiony wolności potrzebuje bowiem nie tylko odbyć karę, ale również uwierzyć, że jego życie nie musi zakończyć się na popełnionym złu. Pismo Święte wielokrotnie pokazuje nam ludzi, którzy dopuścili się poważnych grzechów, a mimo to Bóg ich nie przekreślił. Święty Piotr zaparł się Jezusa, a później został pierwszym spośród Apostołów. Święty Paweł prześladował chrześcijan, a po spotkaniu z Chrystusem stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Dobry łotr, ukrzyżowany obok Jezusa, sam przyznał, że ponosi słuszną karę za swoje czyny. Kiedy jednak zwrócił się do Chrystusa słowami: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”, usłyszał odpowiedź: „Dziś będziesz ze Mną w raju” (Łk 23,42–43). Ta scena pokazuje coś bardzo ważnego. Jezus nie powiedział, że zło popełnione przez tego człowieka nie miało znaczenia. Nie unieważnił również konsekwencji jego czynów. Dostrzegł jednak w nim skruchę i pragnienie przemiany. Do ostatniej chwili pozostawił mu otwartą drogę do miłosierdzia. Dla Boga żaden człowiek nie jest więc przypadkiem beznadziejnym. Pięknym przykładem takiej postawy jest św. Jan Paweł II. 13 maja 1981 roku na placu św. Piotra został ciężko postrzelony przez Mehmeta Ali Agcę. Papież przeżył zamach, a dwa lata później udał się do więzienia, aby spotkać się ze swoim zamachowcem. Rozmawiał z nim osobiście i okazał mu przebaczenie. Nie oznaczało to, że uznał zamach za rzecz nieważną albo że sprzeciwiał się sprawiedliwej karze. Pokazał natomiast, że chrześcijanin może przebaczyć nawet temu, kto wyrządził mu wielką krzywdę.

„Więźniów pocieszać” nie oznacza więc jedynie odwiedzania zakładów karnych. Nie każdy ma taką możliwość ani nie każdy jest do tego powołany. Możemy jednak modlić się za więźniów, wspierać duszpasterstwo więzienne, pomagać rodzinom osób osadzonych, a także nie przekreślać tych, którzy po odbyciu kary próbują powrócić do normalnego życia. Jeżeli człowiek szczerze chce się zmienić, powinien otrzymać szansę. Bóg bowiem nigdy nie zamyka przed człowiekiem drogi powrotu.

 

Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie XIX Niedziela Zwykła Rok A – 09.08.2026 r.

 Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XIX Niedziela Zwykła Rok A – 09.08.2026 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy XIX Niedzielę Zwykłą. Po każdej Mszy Świętej w duchowej łączności z pielgrzymami na Jasną Górę adorujemy Jezusa Chrystusa. Dziękujemy tym wszystkim, którzy przyjęli pielgrzymów na noclegi i pomogli przy organizacji noclegów. 
  2. W poniedziałek wspomnienie św. Wawrzyńca, diakona i męczennika, we wtorek Św. Klary dziewicy, a w piątek Św. Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera i męczennika.
  3. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
  4. W sobotę 15 sierpnia Uroczystość Wniebowzięcia NMP – Msze Święte w porządku niedzielnym. Po każdej Mszy Świętej błogosławieństwo ziół i kwiatów i tegorocznych kłosów zbóż. Modlitwą podziękujemy Panu Bogu za tegoroczne zbiory.
  5. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
  6. Dziękujemy za ofiary składane na tacę z racji II Niedzieli Miesiąca – TACA GOSPODARCZA oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby naszej parafii. Bóg zapłać!
  7. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Stefaniak Agata, Michalczak Agnieszka, Czajka Wioletta, Służały Olga, Skoczylas Wanda, Paleń Joanna /ofiara 300 zł/.
  8. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zaklikowa – ul. Pułankowa od nr 10 do 26.
  9. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
  10. W minionym tygodniu do wieczności odeszła Śp. Maria Kulpa. Wieczne Odpoczywanie…
  11. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  09 Sierpień  2026 r. Uczynki miłosierne względem ciała – chorych nawiedzać

Katecheza Niedzielna –  09 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – chorych nawiedzać

Jednym z uczynków miłosierdzia względem ciała jest „chorych nawiedzać”. Sam Jezus powiedział: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25,36). W tych prostych słowach Chrystus pokazuje, że każda wizyta u człowieka chorego jest jednocześnie spotkaniem z Nim samym. Nie mówi: „uleczyliście Mnie” czy „usunęliście moje cierpienie”, ale: „odwiedziliście Mnie”. Oznacza to, że już sama obecność przy cierpiącym ma wielką wartość w oczach Boga. Słowa Jezusa skłaniają nas do postawienia kilku ważnych pytań. Kim jest człowiek chory? Dlaczego odwiedziny są dla chorego tak ważne? Jak możemy wypełniać ten uczynek miłosierdzia we współczesnym świecie? Czy naprawdę dostrzegamy Chrystusa w człowieku cierpiącym?

Choroba jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń ludzkiego życia. Nikt jej nie planuje ani nie pragnie. Potrafi zmienić codzienne obowiązki, odebrać siły, ograniczyć samodzielność i sprawić, że człowiek zaczyna czuć się ciężarem dla innych. Często największym cierpieniem nie jest sam ból fizyczny, ale samotność. Wielu chorych przyznaje, że najbardziej boli ich nie choroba, lecz poczucie opuszczenia. Gdy przestają odwiedzać ich znajomi, a telefon milknie, rodzi się przekonanie, że nie są już nikomu potrzebni. Chorzy potrzebują nie tylko lekarstw i profesjonalnej opieki, ale również obecności drugiego człowieka, który poświęci im czas, wysłucha ich i okaże życzliwość.

Święta Matka Teresa z Kalkuty mówiła, że największą chorobą współczesnego świata jest poczucie bycia niekochanym i niechcianym. Dlatego nie ograniczała swojej posługi jedynie do opatrywania ran i podawania lekarstw. Przede wszystkim dawała chorym swoją obecność, czułość i szacunek. Wiedziała, że człowiek potrzebuje nie tylko leczenia ciała, ale również miłości, która uzdrawia serce. Odwiedzanie chorych nie zawsze wymaga wielkich poświęceń. Czasem wystarczy kilka minut rozmowy, wspólna modlitwa, przeczytanie fragmentu Pisma Świętego, pomoc w codziennych obowiązkach czy zwykłe wysłuchanie drugiego człowieka. Nieraz największym darem jest cierpliwe milczenie i obecność. Chory nie oczekuje pięknych przemówień ani gotowych odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia. Pragnie przede wszystkim wiedzieć, że nie został zapomniany.

Pan Jezus powiedział: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,35). Odwiedzanie chorych jest jedną z najpiękniejszych form takiej miłości. Wymaga czasu, cierpliwości i rezygnacji z własnej wygody, ale właśnie dlatego ma tak wielką wartość. Miłosierdzie nie polega jedynie na współczuciu, lecz na konkretnych czynach. Warto więc rozejrzeć się wokół siebie. Być może niedaleko mieszka starszy sąsiad, którego od dawna nikt nie odwiedził. Może ktoś z rodziny od wielu tygodni zmaga się z chorobą i czeka na zwykłą rozmowę. A może w naszej parafii są osoby, które z powodu wieku lub cierpienia nie mogą już uczestniczyć we Mszy Świętej. Dla nich nasza obecność może stać się znakiem, że Bóg o nich nie zapomniał. Odwiedzając chorego z miłości do Chrystusa, nie tylko niesiemy pomoc drugiemu człowiekowi. Bardzo często sami wracamy bogatsi o doświadczenie pokory, wdzięczności i głębszego spojrzenia na życie. To właśnie chorzy uczą nas, jak cenne są zdrowie, czas i obecność drugiego człowieka. A Pan Jezus zapewnia, że wszystko, co uczynimy jednemu z tych najmniejszych, Jemu samemu uczynimy.