Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XX Niedziela Zwykła Rok A – 16.08.2026 r.

1. Dzisiaj przeżywamy XX Niedzielę Zwykłą w ciągu roku liturgicznego.
2. „Żniwo wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana Żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”. Serdecznie zapraszamy wszystkich do wspólnej modlitwy o powołania kapłańskie, do naszego Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu.
3. W poniedziałek wspomnienie św. Jacka, prezbitera, czwartek św. Bernarda, opata i doktora Kościoła, w piątek Św. Piusa X, a w sobotę Najświętszej Maryi Panny Królowej.
4. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
5. Tegoroczne Dożynki Diecezjalne odbędą się 30 sierpnia w parafii Potok Wielki. Msza święta w podziękowaniu za zebrane plony będzie sprawowana pod przewodnictwem Biskupa Ordynariusza o godz. 12.00. Zapraszamy do udziału w dziękczynieniu. 
6. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
7. Dziękujemy za ofiary z minionej niedzieli – Taca Gospodarcza na potrzeby naszej parafii. Dziękujemy ofiarodawcom indywidualnym i anonimowym za wsparcie oraz za wpłaty na konto parafialne. Bóg zapłać!
8. Dziękujemy osobie sprzątającej kościół: Chmielnicka Marta /ofiara 50 zł/.
9. Dziękujemy za prace porządkowe przy obejściu kościoła i plebanii.
10. Dobiegają końca prace przy wyregulowaniu obrzeży stawów , zabezpieczeniu skarpy. Dziękujemy panu Marcinowi za pomoc.
11. Dziękujemy rodzinie Dariusza i Patryka za ofiarowane elementy drzewne.
12. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zaklikowa – ul. Pułankowa od nr 32 do 39.
13. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
14. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  16 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – więźniów pocieszać

Kolejnym uczynkiem miłosierdzia względem ciała jest „więźniów pocieszać”. Pan Jezus powiedział: „Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,36). Są to słowa niezwykle wymagające. Łatwiej bowiem dostrzec Chrystusa w człowieku chorym, głodnym czy bezdomnym. Znacznie trudniej zobaczyć Go w kimś, kto dopuścił się zła i z tego powodu znalazł się w więzieniu. Jezus jednak nie mówi, że mamy pochwalać jego czyny. Przypomina natomiast, że nawet człowiek, który popełnił poważne zło, nie przestaje być człowiekiem i nie traci swojej godności. Więzienie jest miejscem odbywania kary. Człowiek, który popełnił przestępstwo, powinien ponieść konsekwencje swojego czynu. Miłosierdzie nie oznacza przecież rezygnacji ze sprawiedliwości ani udawania, że nic złego się nie wydarzyło. Chrześcijaństwo uczy jednak, że czym innym jest potępienie złego czynu, a czym innym całkowite przekreślenie człowieka. Można powiedzieć: „To, co zrobiłeś, było złe”, a jednocześnie wierzyć, że człowiek może uznać swoją winę, żałować, naprawić wyrządzone zło – na ile jest to możliwe – i rozpocząć nowe życie. Pobyt w więzieniu wiąże się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Jest to przede wszystkim utrata wolności, ale także rozłąka z rodziną, samotność, wstyd, poczucie odrzucenia i niepewność dotycząca przyszłości. Niejeden człowiek zaczyna wtedy zadawać sobie pytania: Czy ktoś jeszcze na mnie czeka? Czy rodzina mi wybaczy? Czy po wyjściu z więzienia znajdę pracę? Czy będę potrafił rozpocząć życie od nowa? Czy Bóg może mi przebaczyć to, co zrobiłem? Właśnie w takich chwilach szczególnego znaczenia nabiera obecność drugiego człowieka. Czasami rozmowa, list, dobre słowo czy zapewnienie o modlitwie mogą obudzić nadzieję, która zaczęła już gasnąć. Człowiek pozbawiony wolności potrzebuje bowiem nie tylko odbyć karę, ale również uwierzyć, że jego życie nie musi zakończyć się na popełnionym złu. Pismo Święte wielokrotnie pokazuje nam ludzi, którzy dopuścili się poważnych grzechów, a mimo to Bóg ich nie przekreślił. Święty Piotr zaparł się Jezusa, a później został pierwszym spośród Apostołów. Święty Paweł prześladował chrześcijan, a po spotkaniu z Chrystusem stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Dobry łotr, ukrzyżowany obok Jezusa, sam przyznał, że ponosi słuszną karę za swoje czyny. Kiedy jednak zwrócił się do Chrystusa słowami: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”, usłyszał odpowiedź: „Dziś będziesz ze Mną w raju” (Łk 23,42–43). Ta scena pokazuje coś bardzo ważnego. Jezus nie powiedział, że zło popełnione przez tego człowieka nie miało znaczenia. Nie unieważnił również konsekwencji jego czynów. Dostrzegł jednak w nim skruchę i pragnienie przemiany. Do ostatniej chwili pozostawił mu otwartą drogę do miłosierdzia. Dla Boga żaden człowiek nie jest więc przypadkiem beznadziejnym. Pięknym przykładem takiej postawy jest św. Jan Paweł II. 13 maja 1981 roku na placu św. Piotra został ciężko postrzelony przez Mehmeta Ali Agcę. Papież przeżył zamach, a dwa lata później udał się do więzienia, aby spotkać się ze swoim zamachowcem. Rozmawiał z nim osobiście i okazał mu przebaczenie. Nie oznaczało to, że uznał zamach za rzecz nieważną albo że sprzeciwiał się sprawiedliwej karze. Pokazał natomiast, że chrześcijanin może przebaczyć nawet temu, kto wyrządził mu wielką krzywdę.

„Więźniów pocieszać” nie oznacza więc jedynie odwiedzania zakładów karnych. Nie każdy ma taką możliwość ani nie każdy jest do tego powołany. Możemy jednak modlić się za więźniów, wspierać duszpasterstwo więzienne, pomagać rodzinom osób osadzonych, a także nie przekreślać tych, którzy po odbyciu kary próbują powrócić do normalnego życia. Jeżeli człowiek szczerze chce się zmienić, powinien otrzymać szansę. Bóg bowiem nigdy nie zamyka przed człowiekiem drogi powrotu.

 Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XIX Niedziela Zwykła Rok A – 09.08.2026 r.

1. Dzisiaj przeżywamy XIX Niedzielę Zwykłą. Po każdej Mszy Świętej w duchowej łączności z pielgrzymami na Jasną Górę adorujemy Jezusa Chrystusa. Dziękujemy tym wszystkim, którzy przyjęli pielgrzymów na noclegi i pomogli przy organizacji noclegów. 
2. W poniedziałek wspomnienie św. Wawrzyńca, diakona i męczennika, we wtorek Św. Klary dziewicy, a w piątek Św. Maksymiliana Marii Kolbego, prezbitera i męczennika.
3. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
4. W sobotę 15 sierpnia Uroczystość Wniebowzięcia NMP – Msze Święte w porządku niedzielnym. Po każdej Mszy Świętej błogosławieństwo ziół i kwiatów i tegorocznych kłosów zbóż. Modlitwą podziękujemy Panu Bogu za tegoroczne zbiory.
5. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
6. Dziękujemy za ofiary składane na tacę z racji II Niedzieli Miesiąca – TACA GOSPODARCZA oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby naszej parafii. Bóg zapłać!
7. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Stefaniak Agata, Michalczak Agnieszka, Czajka Wioletta, Służały Olga, Skoczylas Wanda, Paleń Joanna /ofiara 300 zł/.
8. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zaklikowa – ul. Pułankowa od nr 10 do 26.
9. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
10. W minionym tygodniu do wieczności odeszła Śp. Maria Kulpa. Wieczne Odpoczywanie…
11. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  09 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – chorych nawiedzać

Jednym z uczynków miłosierdzia względem ciała jest „chorych nawiedzać”. Sam Jezus powiedział: „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25,36). W tych prostych słowach Chrystus pokazuje, że każda wizyta u człowieka chorego jest jednocześnie spotkaniem z Nim samym. Nie mówi: „uleczyliście Mnie” czy „usunęliście moje cierpienie”, ale: „odwiedziliście Mnie”. Oznacza to, że już sama obecność przy cierpiącym ma wielką wartość w oczach Boga. Słowa Jezusa skłaniają nas do postawienia kilku ważnych pytań. Kim jest człowiek chory? Dlaczego odwiedziny są dla chorego tak ważne? Jak możemy wypełniać ten uczynek miłosierdzia we współczesnym świecie? Czy naprawdę dostrzegamy Chrystusa w człowieku cierpiącym?

Choroba jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń ludzkiego życia. Nikt jej nie planuje ani nie pragnie. Potrafi zmienić codzienne obowiązki, odebrać siły, ograniczyć samodzielność i sprawić, że człowiek zaczyna czuć się ciężarem dla innych. Często największym cierpieniem nie jest sam ból fizyczny, ale samotność. Wielu chorych przyznaje, że najbardziej boli ich nie choroba, lecz poczucie opuszczenia. Gdy przestają odwiedzać ich znajomi, a telefon milknie, rodzi się przekonanie, że nie są już nikomu potrzebni. Chorzy potrzebują nie tylko lekarstw i profesjonalnej opieki, ale również obecności drugiego człowieka, który poświęci im czas, wysłucha ich i okaże życzliwość.

Święta Matka Teresa z Kalkuty mówiła, że największą chorobą współczesnego świata jest poczucie bycia niekochanym i niechcianym. Dlatego nie ograniczała swojej posługi jedynie do opatrywania ran i podawania lekarstw. Przede wszystkim dawała chorym swoją obecność, czułość i szacunek. Wiedziała, że człowiek potrzebuje nie tylko leczenia ciała, ale również miłości, która uzdrawia serce. Odwiedzanie chorych nie zawsze wymaga wielkich poświęceń. Czasem wystarczy kilka minut rozmowy, wspólna modlitwa, przeczytanie fragmentu Pisma Świętego, pomoc w codziennych obowiązkach czy zwykłe wysłuchanie drugiego człowieka. Nieraz największym darem jest cierpliwe milczenie i obecność. Chory nie oczekuje pięknych przemówień ani gotowych odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia. Pragnie przede wszystkim wiedzieć, że nie został zapomniany.

Pan Jezus powiedział: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,35). Odwiedzanie chorych jest jedną z najpiękniejszych form takiej miłości. Wymaga czasu, cierpliwości i rezygnacji z własnej wygody, ale właśnie dlatego ma tak wielką wartość. Miłosierdzie nie polega jedynie na współczuciu, lecz na konkretnych czynach. Warto więc rozejrzeć się wokół siebie. Być może niedaleko mieszka starszy sąsiad, którego od dawna nikt nie odwiedził. Może ktoś z rodziny od wielu tygodni zmaga się z chorobą i czeka na zwykłą rozmowę. A może w naszej parafii są osoby, które z powodu wieku lub cierpienia nie mogą już uczestniczyć we Mszy Świętej. Dla nich nasza obecność może stać się znakiem, że Bóg o nich nie zapomniał. Odwiedzając chorego z miłości do Chrystusa, nie tylko niesiemy pomoc drugiemu człowiekowi. Bardzo często sami wracamy bogatsi o doświadczenie pokory, wdzięczności i głębszego spojrzenia na życie. To właśnie chorzy uczą nas, jak cenne są zdrowie, czas i obecność drugiego człowieka. A Pan Jezus zapewnia, że wszystko, co uczynimy jednemu z tych najmniejszych, Jemu samemu uczynimy.

Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XVIII Niedziela Zwykła Rok A– 02.08.2026 r.

1. Dzisiaj przeżywamy I Niedzielę miesiąca. Zmiana tajemnic różańcowych.
   Około godz. 17.20 będziemy gościć pielgrzymów z Janowa Lubelskiego. Zapraszamy rodziny chętne do przyjęcia pielgrzymów na nocleg. Trwa Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego w Naszej Diecezji.
2. We wtorek wspomnienie św. Jana Marii Vianneya, prezbitera. O godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
3. W I czwartek miesiąca – Święto Przemienienia Pańskiego. Msze święte w tym dniu o godz. 7.00 i 18.00.
4. I Piątek Miesiąca. O godz. 17.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu, spowiedź oraz nabożeństwo Eucharystyczne. O godz. 18.00 Msza Święta. Posługa u chorych w godzinach porannych.
5. W sobotę wspomnienie św. Dominika, prezbitera.
6. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
7. Dziękujemy za ofiary składane na tacę oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby gospodarczej naszej parafii. /W miesiącu czerwcu kwota 2490 zł, w lipcu 2870 zł/. Dziękujemy rodzinie państwa Krystyny i Magdaleny. Bóg zapłać! Za tydzień II niedziela  miesiąca – TACA GOSPODARCZA.
8. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Kapica Janina, Kapica Andrzej, Taracha Maria, Kołtyś Ewa i Kazimierz, Łosek Krystyna, Zieliński Andrzej, /ofiara 300 zł.
9. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zdziechowic II – od rodziny p. Paleń Anna do rodziny p. Michalczak Agnieszka.
10. Dziękujemy osobom pracującym przy stawach parafialnych: panu Krzysztofowi z małżonką.
11. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
12. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  02 Sierpień  2026 r.

Uczynki miłosierne względem ciała – podróżnych w dom przyjąć

W Księdze Rodzaju czytamy, że Abraham siedział u wejścia do swego namiotu, gdy ujrzał trzech nieznajomych. Natychmiast wyszedł im na spotkanie, zaprosił ich do siebie, obmył im nogi i przygotował posiłek. Dopiero później okazało się, że przyjmując wędrowców, gościł samego Boga (por. Rdz 18,1–8). Słowo Boże zachęca nas, abyśmy zastanowili się nad kilkoma pytaniami. Kim jest człowiek, którego możemy nazwać podróżnym? Czy ten uczynek miłosierdzia odnosi się jedynie do osób przemierzających dalekie drogi? W jaki sposób możemy go wypełniać we współczesnym świecie?

Dawniej przyjęcie podróżnego było często sprawą życia i śmierci. Wędrowcy przemierzali długie drogi pieszo, narażeni na głód, chłód i niebezpieczeństwa. Gospody były nieliczne, dlatego otwarcie domu dla nieznajomego było czymś naturalnym. Dzisiaj sytuacja wygląda inaczej. Hotele, schroniska i środki transportu sprawiają, że rzadko spotykamy ludzi proszących o nocleg. Nie oznacza to jednak, że ten uczynek miłosierdzia stracił swoje znaczenie. Współczesnym podróżnym jest często człowiek, który przybywa do naszego miasta, parafii czy miejsca pracy i nikogo tutaj nie zna. Może być nim student rozpoczynający naukę, osoba podejmująca nową pracę, rodzina, która przeprowadziła się do sąsiedztwa, pielgrzym przybywający do sanktuarium czy gość uczestniczący w uroczystości rodzinnej. Każdy z nich potrzebuje nie tylko dachu nad głową, ale również życzliwości, dobrego słowa i poczucia, że nie jest sam.

Autor Listu do Hebrajczyków przypomina: „Nie zapominajcie o gościnności; przez nią bowiem niektórzy, nie wiedząc o tym, aniołom dali gościnę” (Hbr 13,2). Nigdy nie wiemy, jakie znaczenie może mieć dla drugiego człowieka nasz prosty gest życzliwości. Czasami wystarczy zaprosić kogoś na wspólny posiłek, pomóc odnaleźć drogę, zainteresować się nowym sąsiadem czy znaleźć czas na rozmowę z osobą, która czuje się obca i zagubiona. Ten uczynek miłosierdzia realizujemy przede wszystkim przez otwartość na drugiego człowieka. Możemy serdecznie przyjąć gości, zainteresować się nowymi sąsiadami, pomóc pielgrzymom, wesprzeć osoby, które przyjechały z daleka do pracy lub na studia. Możemy także zaprosić do wspólnego stołu kogoś samotnego, kto od dawna nie doświadczył rodzinnego ciepła. Czasem wystarczy uśmiech, rozmowa czy pomoc w odnalezieniu się w nowym miejscu, aby ktoś poczuł się bezpiecznie i przestał być obcy. Gościnność chrześcijańska nie polega na okazałym przyjęciu ani na bogato zastawionym stole. Jej istotą jest otwarte serce. Dom, w którym mieszka Chrystus, zawsze znajdzie miejsce dla drugiego człowieka. Warto pamiętać, że kiedy przyjmujemy potrzebującego z miłości do Boga, w rzeczywistości przyjmujemy samego Jezusa. A On zapewnia nas, że żaden gest miłosierdzia nie pozostanie bez nagrody.

Ogłoszenia duszpasterskie – Parafia św. Anny w Zaklikowie
XVII Niedziela Zwykła Rok A – Odpust ku czci Św. Anny – 26.07.2026 r.

1. Dzisiaj przeżywamy uroczystość odpustową ku czci Św. Anny, naszej patronki. Msze Święte w tym dniu o godz. 7.00, 9.00, 10.30, o 12.00 Suma Odpustowa, a o godz.17.00 w kościele św. Anny na cmentarzu. Dziękujemy za dar Jubileuszu 50-lecia Kapłaństwa Księdza Kanonika Henryka Krzyżanowskiego. Trwa Peregrynacja Obrazu Jezusa Miłosiernego w Naszej Diecezji.
2. We wtorek o godz. 17.30 Nowenna do Św. Anny, a w środę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
3. W środę wspomnienie św. Marty, Marii i Łazarza.
4. Trwają prace konserwatorskie przy ścianie północnej prezbiterium naszego kościoła.
5. Dziękujemy za ofiary składane na tacę oraz na konto parafialne z przeznaczeniem na potrzeby gospodarczej naszej parafii. Bóg zapłać!
6. Dziękujemy osobom sprzątającym kościół: Rapa Barbara, Duda Ewelina, Wójcik Teresa, Wróblewska Małgorzata, Wróblewski Jarosław, Budkowska Małgorzata /ofiara 300 zł// dołączyła się Wójcik Maria.
7. W najbliższym tygodniu do sprzątania świątyni zapraszamy mieszkańców Zdziechowic II – od rodziny p. Sobala Henryk do rodziny p. Taracha Maria.
8. Dziękujemy osobom pracującym przy otoczeniu kościoła i plebanii – rodzinie państwa Marii i Marianowi, panu Markowi, Rafałowi oraz panu Krzysztofowi z małżonką /OSP/ za pracę przy stawach parafialnych, podziękowania również dla osób sprzątających kościół Św. Anny w związku z uroczystością odpustową. 
9. Za tydzień w niedzielę /2 sierpnia/ około godz. 17.20 będziemy gościć pielgrzymów z Janowa Lubelskiego. Zapraszamy rodziny chętne do przyjęcia pielgrzymów na nocleg.
10. Prasa katolicka: Gość Niedzielny oraz Niedziela do nabycia w zakrystii.
11. W minionym tygodniu do wieczności odszedł Śp. Marek Świętek. Wieczne Odpoczywanie…
12. Wszystkim Parafianom, Przyjaciołom i Dobrodziejom życzymy Bożego Błogosławieństwa, a dzieciom i młodzieży Bezpiecznych Wakacji.

Ks. Proboszcz Piotr

Katecheza Niedzielna –  26 Lipiec  2026 r.

Uczynki miłosierne co do ciała – nagich przyodziać

Ubranie to jedna z podstawowych potrzeb człowieka. Chroni przed zimnem i trudnymi warunkami atmosferycznymi, ale jego funkcja sięga znacznie głębiej. Brak odzieży, nagość, to nie tylko fizyczny chłód, ale przede wszystkim utrata godności, wstyd i poczucie bezbronności. Dlatego uczynek „nagich przyodziać” wykracza poza zwykłe przekazanie komuś ubrania. To gest przywracający drugiemu człowiekowi szacunek, poczucie bezpieczeństwa i należne mu miejsce w społeczeństwie.

W Piśmie Świętym motyw ubrania i nagości pojawia się już na pierwszych stronach Księgi Rodzaju. Po grzechu pierworodnym pierwsi ludzie, Adam i Ewa, uświadomili sobie swoją nagość i poczuli wstyd. Bóg nie zostawił ich w tym upokorzeniu – sam sporządził dla nich odzienie ze skór i przyodział ich (por. Rdz 3,21). Był to pierwszy akt miłosierdzia, w którym Stwórca osłonił ludzką słabość. Z kolei Prawo Mojżeszowe w Starym Testamencie surowo nakazywało troskę o ubogich: jeśli ktoś wziął w zastaw płaszcz bliźniego, musiał oddać go przed zachodem słońca, ponieważ dla biednego często było to jedyne okrycie na noc (por. Wj 22,25-26). W ten sposób Bóg uczył swój lud wrażliwości na najsłabszych. W Nowym Testamencie uczynek ten zostaje przez Jezusa podniesiony do rangi kryterium, z którego będziemy sądzeni. W opisie sądu ostatecznego padają niezwykle wyraźne słowa: „Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie” (Mt 25,36). Chrystus utożsamia się z każdym człowiekiem odartym z godności i pozbawionym podstawowych środków do życia. Co więcej, sam Jezus osobiście doświadczył najgłębszego bólu nagości podczas swojej męki. Zanim został ukrzyżowany, oprawcy odarli Go z szat (por. J 19,23), wystawiając na pośmiewisko. W świetle krzyża widzimy, że ofiarowując pomoc i odziewając ubogiego, dotykamy samego Zbawiciela. Realizacja tego uczynku w codziennym życiu jest bardzo konkretna, ale wymaga odpowiedniego podejścia. Przekazując ubrania potrzebującym, czy to bezpośrednio, czy poprzez organizacje charytatywne, nie chodzi o to, by pozbyć się zniszczonych, bezużytecznych rzeczy i uspokoić własne sumienie. Miłosierdzie polega na tym, by dać drugiemu to, w czym sami nie wstydzilibyśmy się chodzić. Ponadto, nagość można rozumieć również w szerszym, duchowym sensie – jako odarcie kogoś z dobrego imienia, plotkowanie czy wystawianie czyichś słabości na widok publiczny. Miłosierdzie każe nam wtedy okrywać błędy i słabości bliźnich płaszczem dyskrecji i szacunku. Uczynek „nagich przyodziać” przypomina nam, że chrześcijańska miłość zawsze musi przybierać materialny, namacalny kształt. Kiedy dzielimy się odzieżą z kimś potrzebującym, przekazujemy mu coś więcej niż tylko fizyczne ciepło. Dajemy mu czytelny znak, że szanujemy jego ludzką godność i że nie jest dla nas niewidzialny. W tak prostym geście – przekazaniu kurtki, butów czy koca – realizuje się Ewangelia, która osłania ludzką biedę i przywraca człowiekowi nadzieję.